Σε μια ώρα

Στου φεγγαριού το σημάδι που χάνεται στο βάθος μισό
στροβίλι η σκέψη θολό σαν τα σύννεφα
σε μια ώρα ίσως να βρέξει, σε μια ώρα -ίσως και όχι.

Στο φωτισμένο παράπορτο απέναντι π’ αγρυπνά όλη νύχτα
μια ίντσα η απόσταση μικρή σαν το χέρι μωρού γυμνόστηθης μάνας
σε μια ώρα ίσως να κλάψει, σε μια ώρα -ίσως και όχι.

Στου δρόμου τις άσπρες σκιές κάτω απ’ τον γερασμένο λαμπτήρα
η φωνή μιας θείας Σβετλάνας χοντρή σαν τα χρόνια της ξενιτειάς
σε μια ώρα ίσως πάρει τηλέφωνο, σε μια ώρα -ίσως και όχι.

Στο σκοτάδι του κήπου πίσω απ’ την μάντρα τη γκρίζα του παλιού σινεμά
δυο καρέκλες το σκέπασμα σαν ξωκκλήσι σκυλιών και απόκληρων
σε μια ώρα ίσως ουρλιάξει την πείνα του, σε μια ώρα -ίσως και όχι.

Στη νύχτα τη ναρκωμένη που τη ζεστοσκέπαστη πόλη απλώνει με φως ως τα πέρα
σκόρπιες εικόνες σιωπής φωναχτής τα ονειρά μας σαν άστρα βρεγμένα
σε μια ώρα ίσως στεγνώσουν τα δάκρυα, σε μια ώρα –ναι- θα στεγνώσουν.

Αθήνα, Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2003