Στο τέλος της ταινίας Lemony Snicket – A Series of Unfortunate Events και μετά από ένα αίσιο παραμυθένιο τέλος, ο αμφιβληστροειδής του θεατή καταιγίζεται από γραφικά και εικόνες εξαίσιας ομορφιάς, σχεδόν μαγικά. Ο θεατής, άλλος ένας ήρωας της καθημερινότητας, μαγεύεται κι είναι σίγουρος πως μόνο αυτός αναγνωρίζει το όνομα του δημιουργού στους τίτλους τέλους. Η αλήθεια είναι πως αν δεν είσαι ο αμέριμνος Μπαγκς Μπάννυ και όλο κάτι άπιαστο κυνηγάς, τότε μάλλον είσαι ο Έλμερ Φαντ και δεν το ‘χεις καταλάβει..
Τα ωραία γραφικά κι οι γλυκές μουσικές είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος για να περιμένει κάποιος τους τίτλους τέλους μιας ταινίας και να μην φύγει με το που κλείνει και η τελευταία σκηνή στο όνομα του σκηνοθέτη. Θα σας χαροποιούσε ιδιαίτερα αν νιώθατε κι εσείς πως μετέχετε σε μια τέτοια οικογένεια θεατών, που κάθεται στο τέλος καρτερικά και δεν βγαίνει απ’ τους πρώτους στο σινεμά, ή δεν τρέχει κατευθείαν στο ψυγείο όταν τελειώνει το home-DVD. Μια τέτοια οικογένεια δεν θα μπορούσε παρά να αποτελείται από ιδιαίτερους ανθρώπους, ανθρώπους ξεχωριστούς. Ανθρώπους που ξέρουν από κινηματογράφο, ικανούς να αναγνωρίσουν στο όνομα του τρίτου καμεραμάν μια αποκατεστημένη βέρζιον του δικού τους εαυτού. Πιθανόν, τα δεύτερα δισκάκια απ’ το DVD club της γειτονιάς σας με τα αγγαρεμένα σχόλια του σκηνοθέτη (που συνήθως δεν κοπιάρει κανείς) να φτιάχτηκαν ειδικά για σας, τους εραστές κάθενός απ' τα επτάρια της έβδομης τέχνης. Ο οποιοσδήποτε, εξάλλου, δικαιούται να νιώθει υπερήφανος για πράγματα που οι άλλοι δεν φαίνεται να προσέχουν. Πόσο μάλλον να εκτιμούν, αφού εν προκειμένω μιλάμε για κάτι τόσο όμορφο και ξεχωριστό.
Ναι, αναγνώστη, μιλάμε για τους τίτλους τέλους μιας ταινίας. Μην το θεωρείς ασήμαντο. Απ’ τα παιδικά της εποχής της ΕΡΤ2 θυμάσαι με δέος το λιοντάρι της MGM, κι εφόσον εν προκειμένω πρόκειται για τίτλους τέλους, το that’s all folks με τον Μπαγκς ακόμα να σου κλείνει το μάτι πριν πέσεις για ύπνο. Ένα τέτοιο μαγικό Σαββατιάτικο πρωινό ήταν που αποφάσισες ότι στις επόμενες απόκριες θα ντυνόσουν Μπαγκς, άντε, άμα ήσουν το χοντρό σπασικλάκι του Δημοτικού, Έλμερ Φαντ. Γιατί, λοιπόν, με τέτοιο παρελθόν να μην νιώθεις τώρα στα τριαντα φέυγα σου ένας Γκοντάρ ο Νεότερος; Όταν μπορείς και διαβάζεις -στα γαλλικά παρακαλώ- με ποιους ήθελε να πει τι-πως-και-που ο Δάσκαλος στους τίτλους τέλους; Αλλα, ας μην το χοντραίνουμε. Τα πράγματα είναι πιο απλά και ενίοτε χολυγουντιανά. Γιατί στον Σνίκετ, να μην σου αναγνωρίσουν κάτι, φερειπείν, από το attitude του Κόμη Όλαφ, κατα κόσμον Τζιμ Κάρεϋ, όταν μόνο εσύ ξέρεις το όνομα της make up artist που τον έκανε να φαίνεται θείος κακός, δυο γενιές μεγαλύτερος, έτοιμος να κατασπαράξει τα φτωχά ορφανά Μπωντλαίρ; (Απλές απορίες) Γιατί, άραγε;
Αλίμονο, αλλά η απάντηση έρχεται απρόσμενα δύο καθίσματα παραδίπλα στην πίσω σειρά. Είναι εκείνη η ασπρομάλλα γιαγιά που, πρώτον, είναι δυο γενιές μεγαλύτερη από σένα, δεύτερον, βλέπει δύο γενιές παραπάνω σινεμά απο σένα και, τρίτον -και χειρότερο, έχει ζήσει στην Αμερική δυο γενιές πριν απο ‘σενα. Αρκετές όλες για να ξεχωρίζει στο όνομα εκείνης της Vania Pappas κάπου στη μέση των τίτλων τέλους το όνομα της εγγονής της και με περηφάνια να το διαλαλεί στην αειθαλή παρέα της. Σαν ίππος στο L12 της αίθουσας του Απόλλωνα, η γιαγιά Παπακάτι με μια ματιά ελιγμού κατατροπώνει το πιόνι της K10 (δηλαδή εσένα) που νόμιζε ότι ήταν αξιωματικός και κοίταζε τη πίσω αριστερή διαγώνιο σαν μαύρος νάρκισσος. «Να, στην ίδια ηλικία με το παλληκάρι είναι η Ευανθία μας!» (Παλληκάρι;) Για ‘σένα μιλάει! Ξαφνικά, ο κόσμος από σελιλόιντ και αστρόσκονη που περίτεχνα και με κόπο έπλασες καταρρέει. Η εκλεκτή οικογένεια των "τιτλάκηδων" έχει και μέλη που δεν τα περίμενες. Και, δυστυχώς, αν η γιαγιά Παπακάτι έχει και λεει για τ’ όνομα της εγγονής της, με τρόμο συνειδητοποιείς πως άλλοι τιτλάκηδες απλά έχουν χόμπυ να ψαρεύουν απ’ τους τίτλους τέλους ονόματα που ελληνοφέρνουν αναφωνόντας «να, κι αυτός Έλληνας είναι». Ω, επίβουλες Μούσες! Οι παρα-φινάτοι μικροαστοί των 60’s εισέβαλαν και στο πιο απόρθητο οχυρό των εκλεκτών 00’s! Θα προτιμούσες τότε, ναι, να βγείς γρήγορα απ’ το σινεμά και να ανάψεις δυο τζούρες στα γρήγορα στη Σταδίου, μήπως και επανέλθει το στραπατσαρισμένο σου κοσμοπολίτικο ίματζ στα σωστά όριά του -παίρνοντας κάτι απ’ τα φώτα των αυτοκινήτων, κάτι απ’ τις βιτρίνες του Άττικα πιο πάνω, κάτι τελοσπάντων απ’ τη βραδινή μποέμ/ιλουστρασιόν Αθήνα.
Θα αναρωτιέσαι, αναγνώστη, προς τι όλο το κακό για τη μια αυτή φορά που έχασες τη γκλαμουριά σου, αφού και καιρό έχεις να πας σινεμά και συνήθως στο διάλειμμα όποτε πας η φίλη σου σού ζητά να φύγετε γιατί το έργο δεν της αρέσει. Μην κολλάς τώρα που μια γριά και δέκα νοματαίοι κάθονται στο τέλος και αστράφτουν περισσότερο από ‘σένα. Δες το κάπου σαν μια ευκαιρία να πάρεις θάρρος και την επόμενη φορά να διώξεις τη χαζοφίλη σου και να αγνοήσεις τις γριές κλώσσες φεύγοντας μονάχα αφότου έχει αρχίσει η επόμενη προβολή στις 11. Αλλά, τελικά, μάλλον το κακό είναι σε ‘σενα τον ίδιο. Αναλογίσου, αναγνώστη, αν το χειμώνα που έρχεται μπορείς να είσαι μαζί στ’ αλήθεια με όλους όσους νομίζεις ότι πρέπει να είσαι. Σκέψου αν ανήκεις πράγματικά εκεί που θες να πιστεύεις ότι ανήκεις. Γιατί κυνηγάς ανώφελα τις λάθος εικόνες, τις λάθος στιγμές; Μήπως τελικά, ήρθαν οι τίτλοι τέλους για κάποια πράγματα; Μήπως πρέπει να αρχίσεις να κάνεις πράγματα καινούρια ή να τα πάρεις από την αρχή; Αν και παραμύθι, στο τέλος, τα ορφανά Μπωντλαίρ σώθηκαν και κανείς δεν ξανάδε τον κακό θείο τους. Μια κακή δουλειά, μια κακή οικογένεια, μια κακή σχέση, είναι, παν’ απ’ όλα, να μην είσαι ο εαυτός σου. Όχι, ο οποιοσδήποτε εαυτός σου, μα ο καλύτερος απ’ όσους κρύβεις. Μόνο που τώρα δεν μπορείς να ντυθείς Μπαγκς -αν αυτό είναι το καλύτερο για ‘σενα, ούτε είσαι ο Τζιμ Κάρευ. Αδιέξοδο; Δεν πειράζει! Κάποιος είσαι τελοσπάντων. Τουλάχιστον, σου αρέσουν τα γραφικά της ταινίας. Και στο σινεμά να μην πας, θα τα ξαναδείς στο βίντεο, στο δεύτερο δισκάκι. Μόνος εσύ ανάμεσα στους πολλούς θα απολαύσεις αυτό που οι άσχετοι αγνοούν. Θα έχει και μπυρίτσες στο ψυγείο. Και που ξέρεις; Ίσως την επόμενη φορά, που θα είσαι έτοιμος ψυχολογικά να πας στον Απόλλωνα, να είναι κι η miss Vania Pappas στην αίθουσα ψάχνοντας ανιματέρ γαμπρό!
(...Πραγματικός ο εαυτός σου, Έλμερ Φαντ!)
Ιούλιος 2007
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου